EREPRIJS
Praktijk voor Natuurgeneeskunde
Chronische vermoeidheid, fibromyalgie en burn-out

Chronische vermoeidheid en pijn gerelateerde aandoeningen.
Mensen die chronisch vermoeid zijn, chronische pijn of fibromyalgie hebben, herkennen vaak allemaal hetzelfde kenmerk, namelijk dat ze het tegenovergestelde zijn van lui. Het zijn juist heel gedreven mensen, mensen die vooruit willen. En waarschijnlijk ligt daar dan ook de oorzaak van alle problemen. Om alle vooroordelen weg te nemen: mensen met chronische vermoeidheid of pijn zijn allesbehalve lui. Of wat ook vaak tegen ze wordt gezegd: `het zit tussen je oren`. En hoewel iedereen andere symptomen heeft, hebben jullie bijna allemaal iets met elkaar gemeen, namelijk: Je eigen verhaal over hoe het allemaal is begonnen. Jullie hebben je bijna allemaal fysiek of mentaal tot het  uiterste gedreven. Je bent juist precies het tegenovergestelde van lui. Je voelt je onbegrepen en raakt gefrustreerd omdat er mensen zijn die denken dat je te lui bent om iets te doen. Daarom hier het onderstaande verhaal, waarin je jezelf waarschijnlijk herkent en je misschien begrijpt wat je eraan kunt of zelfs moet doen om er weer bovenop te komen.

Herken je jezelf in het onderstaande verhaal?

Je bent waarschijnlijk een heel gedreven persoon die al lange tijd mentaal en fysiek op de toppen van zijn/haar kunnen heeft geleefd. Vaak heb je meer gedaan of ben je verder gegaan dan goed voor je was. En je bent vaak ook nog meer bezorgd om iemand anders dan om jezelf. De problemen beginnen vaak met een van de volgende symptomen: een virale infectie, een ernstige ziekte, vaccinatie, ernstige stress of een traumatische ervaring  (het trigger point). Na een aantal weken of misschien zelfs na maanden zou je jezelf weer beter moeten voelen en dan blijkt plotseling dat je symptomen van chronische vermoeidheid en/of pijn te hebben.  Dit kan jaren doorgaan en misschien zelfs je hele leven. Vaak krijg je te horen: `Je moet er maar mee leren leven!` En dat terwijl je steeds meer en meer gefrustreerd raakt omdat er maar geen diagnose wordt gesteld die je duidelijkheid verschaft, je krijgt geen duidelijke antwoorden en niemand weet of heeft een mogelijke oplossing. Met als gevolg dat je nog zieker kan worden omdat je immuunsysteem het niet meer aankan. En op een gegeven moment ben je zo moedeloos dat het  dat het welbekende stemmetje in je hoofd steeds hetzelfde zinnetje herhaalt: `Word ik ooit nog wel beter ?` Een bijkomend probleem kan ook nog zijn dat je andere mensen in je omgeving moet zien te overtuigen dat je echt ziek bent en dat je je niet aanstelt. Want de opmerkingen van andere mensen zijn meestal ook niet echt behulpzaam en zijn vaak ook het tegenovergestelde van de gedreven persoon die je normaal gesproken bent. Dit verhoogt nog eens de druk, geeft een gevoel van stress en zorgt dat je in de bekende neerwaartse spriraal terecht komt.
Navraag leert ons dat bijna iedereen met chronische vermoeidheid of pijn zich herkent in dit verhaal. Feit is echter dat bijna niemand dezelfde symptomen heeft en dat er daardoor nog steeds geen oplossing voorhanden is.
We hebben allemaal een geweldig overlevingsmechanisme en wat tevens al onze lichaamsdelen  en lichaamsfuncties aanstuurt.  Bij ernstige overbelasting van lichaam en geest zorgt dit mechanisme ervoor dat je rustig aan moet doen om je tegen jezelf te beschermen. Tot je lichaam protesteert en aangeeft :`Tot hier en niet verder!`  Dit gebeurt met een bepaalde reden, om energie te besparen en om ervoor te zorgen dat je niet nog meer schade aanricht aan jezelf en zodat je overtuigd wordt dat je niet op deze gedreven manier verder kunt gaan. Je wordt hierdoor in bescherming genomen tegen jezelf. Helaas is deze gedrevenheid je natuurlijke gedrag en hoe meer je gaat vechten, hoe meer het tegen je gaat werken.

Pijn en vermoeidheid zijn natuurlijke manieren om je te doen stoppen. Het klinkt raar maar eigenlijk kan je overlevingsmechanisme het niet beter voor je doen! Het zorgt er simpelweg voor dat je niet te ver gaat, het neemt je in bescherming tegen jezelf. Het is dan ook geen toeval dat veel van je symptomen overeen komen met stress gerelateerde ziektes zoals darmproblemen, hoofdpijn, wazig zien, problemen met je immuunsysteem enz. Dit komt omdat je lichaam en geest constant in stress-modus verkeren, omdat je in een situatie terecht bent gekomen waar je geen controle over hebt.
`Pijn is een signaal, een boodschap om je te laten stoppen met datgene waar je mee bezig bent en om je te laten concentreren op hoe je weer beter kan worden`. Hoe zieker je bent, hoe meer pijn je ervaart.  De pijn zal alleen verdwijnen wanneer je jezelf niet steeds tot het uiterste drijft.
`Je kunt niet vechten tegen deze ziekte, dat zal het alleen maar erger maken`.
Misschien maakt het volgende voorbeeld het een en ander duidelijk.                                                                                 Stel jezelf eens voor dat je met 100 km per uur door een 50 km zone rijdt. Maar uiteindelijk ben je langzamer dan alle mensen om je heen die netjes constant 50 km rijden. Dat komt omdat de politie je bij elke parkeerplaats aanhoudt.  Je gejaagde gedrag en het daarna nutteloos moeten wachten, levert je uiteindelijk een gemiddelde snelheid van 10 km op. Dus met andere woorden: je gejaagde gedrag zorgt er alleen maar voor dat je verder achterop raakt.  Nu sta je voor de keuze, rustiger aandoen en dezelfde snelheid rijden als iedereen of je leert niet van deze ervaring en neemt de consequenties voor lief. Aan jou de keuze!
Het is echt jouw keuze, 10 km per uur gemiddeld met pijn en vermoeidheid tot gevolg of je rijdt normaal 50 km per uur met een regelmatige, comfortabele en constante snelheid!`
Het goede nieuws van het bovenstaande verhaal is dat je beschermingsmechanisme alleen datgene doet waarvan het denkt dat het het beste voor je is. Het mooie hiervan is dat je met dat gedeelte van je hersenen in contact kan komen en afspraken maken. Je kunt het niet voor de gek houden want het weet zelfs je diepste gedachten.  Je zult alleen  genezen wanneer je een nieuwe manier van leven, van doen en van laten accepteert. Je zult echt moeten leren los te laten en je te realiseren dat je niet alles onder controle kunt hebben, dat andere mensen ook iets voor jou kunnen doen en dat het af en toe ook heel goed is om eens `Nee`te zeggen. Dat je voortaan eerst aan jezelf moeten leren denken, want je kunt je onderbewustzijn en je zenuwstelsel niet voor de gek houden.

Het uitschakelen van pijn is op zich een simpel proces. Echter het onderbewustzijn zal de pijn niet  uitschakelen wanneer het die pijn nodig heeft om te overleven. Je moet je onderbewustzijn er zelf van overtuigen dat je bereid bent te veranderen. En dat je je grenzen accepteert.  Als je weer over je grenzen gaat, zal de pijn en de vermoeidheid onmiddellijk terug komen en je bent weer terug bij af.
Kortom: `Als je niet wil veranderen, dan zal er ook niets veranderen!`